Nora - Pagina 12 van 13

Nora schrijft, onderneemt, leeft, rent en geniet zich door het leven. En hoe dat gaat lees je hier.

Wat niemand van mij weet…

Ik loop er niet graag mee te koop, het is ook niet iets om van de daken te schreeuwen. Maar ik heb het wel.

Reuma.

Ik heb besloten om het maar een out-in-the-open te gooien. Dit is mijn coming-out!
Want ik wil laten zien hoe fit en sportief je kunt zijn met reuma: ik ben het bewijs! En ik hoop dat mijn verhaal misschien iemand (al is het maar 1 iemand) die ook reuma heeft, zal inspireren om ook de grote stap te nemen om hardloopschoenen aan te trekken en in beweging te komen. Geloof me, het is okee!

Het begin

In 2010 kreeg ik last van pijnlijke handen. Niet zomaar pijnlijke handen, maar mijn handen waren dik en opgezet (ook mijn polsen), ik kon ze haast niet meer bewegen en ik kon zo ongeveer niks meer vastpakken. Als ik iemand een hand moest geven (bij voorbeeld op mijn werk) dan wilde ik het het liefst uitschreeuwen. Ook m’n voeten deden pijn en waren dik, weliswaar niet zo erg als mijn handen, maar wel vervelend. Ik kreeg OOK NOG pijnlijke knieën en had een chronische stijve nek. En daarbij was moe, heel erg moe. Ik werd er GEK van.

Ik was in 2010 helemaal niet sportief, en met alle klachten die ik had kon ik eigenlijk niet eens van de bank komen (opstaan was pijnlijk!!) of Monster (m’n hond) uitlaten, laat staan dat ik kon knallen in de sportschool of een rondje kon hardlopen. Sporten was echt het laatste waar ik aan dacht.

De diagnose

Ik ben niet iemand die voor elk wissewasje naar de dokter gaat, maar al mijn klachten maakten ‘normaal’ functioneren best lastig. Ik hoopte dat ik een griepje onder de leden had waar mijn huisarts een pilletje voor zou kunnen geven. Maar een ‘griepje’ bleek het niet te zijn…
Via de huisarts en verschillende specialisten, kwam ik uiteindelijk bij het VUmc terecht. Ik kreeg (na heeeeeel veel onderzoeken) de diagnose SLE: Een vorm van reuma (reuma is een verzamelnaam voor meer dan 100 verschillende ziekten).

SLE

Wat had ik?! SLE: Systemische Lupus Erythematosus, ik had er nog nooit van gehoord. Jullie ook niet denk ik, daarom zal ik in een notendopje vertellen wat dit is:

SLE is een chronische ontstekingsziekte, een auto-immuunziekte. Bij een auto-immuunziekte produceert het lichaam antistoffen tegen onderdelen van het eigen lichaam. Op deze manier beschermt het afweersysteem het lichaam niet meer, maar valt het juist aan. Door deze antistoffen kunnen er ontstekingen in alle organen van het lichaam ontstaan. Niet iedereen met SLE heeft hier evenveel last van.

SLE komt vooral voor bij vrouwen (hee! Dat ben ik!). Verder ontstaat SLE meestal tussen het 10e en 30e levensjaar (Yes, ook ik.) Alle symptomen die ik had bleken te komen door de vorm van reuma die ik heb.

En toen…

Mijn reumatoloog in het VUmc is gespecialiseerd in SLE. Zij wilde meteen aanpakken: we gingen medicijnen uitproberen om te zien welke medicatie bij mij zou aanslaan. Veel medicijnen hebben zo’n 4 maanden tijd nodig om iets van resultaat te laten zien, dus mijn geduld werd behoorlijk op de proef gesteld. Ondertussen probeerde ik, zo goed en zo kwaad als het ging, te ‘leven’ met mijn klachten. Het was ook in die tijd dat ik besloot dat ik wat wilde afvallen. Ik wilde sporten. Mijn reumatoloog (= zelf super sportief!) moedigde me daarbij aan. Doordat mijn moeder ineens fanatiek was gaan hardlopen vond ik dat ik dat ook maar eens moest proberen. Hardloopschoenen had ik, conditie had ik niet.

Ik begon met wandelen, dat was soms al vermoeiend genoeg (ik was vrij vaak uitgeput-moe, door de SLE). En ik had ook nog wat gewrichtsontstekingen (dat waren die dikke handen, voeten, knieën en nek) die het bewegen niet makkelijker maakten. Maar het wandelen ging steeds beter, ook omdat mijn medicijnen aansloegen. Ik bouwde mijn wandelrondje uit: ik ging kleine stukjes rennen. Ondertussen probeerden mijn reumatoloog en ik de medicijnen te ‘finetunen’: welke dosis van welke medicijnen?

Eigenlijk ging ik me steeds wat beter voelen: ik kon hele stukken hardlopen en had steeds minder gewrichtsontstekingen. Doordat ik meer sportte leek ik ook meer energie te krijgen! Dat motiveerde enorm!!

Hardlopen met reuma

Het sporten (bewegen!!) zorgde ervoor dat ik me veel beter voelde! En de medicijnen deden zijn werk! Ik voelde me goed!! Ik was inmiddels zo lekker aan het hardlopen, dat ik in 2012 de Dam tot Damloop liep!! Dat had ik een jaar eerder ECHT NOOIT durven dromen: toen kon ik namelijk niet eens een uur wandelen. Vrij snel daarna liep ik mijn eerste halve marathon: de Berenloop op Terschelling.

Nu was het hek van de dam: doordat ik sportte voelde ik me TE GEK! Mijn reumatische klachten namen zienderogen af, ik zat weer vol met energie! Juist door te bewegen blijf ik soepel en hou ik mijn lichaam fit: FUCK YOU reuma!!

Toen ik in 2013 de Rotterdam Marathon finishte, en dat daarna aan mijn reumatoloog vertelde, viel ze bijna van haar stoel: van trots!! Mijn arts is een groot voorstander van bewegen en hardlopen met reuma (er zijn ook reumatologen die heel behoudend zijn over hardlopen) en loopt zelf ook marathons. Zij vindt het fantastisch dat ik met hardlopen mijn reuma bestrijd!

Sporten is mijn medicijn, en ik ga er verdomd lekker op 🙂

Dus ja: reuma heeft mijn leven veranderd. Maar sporten (hardlopen!!) heeft mijn leven weer terug op de rit gekregen! Ik ben sterker, fitter en energieker dan ooit! Ik moet leven met een dagelijkse dosis medicatie, en wat ongemakken van de reuma. Maar er zijn mensen ZONDER reuma, die nog geen 10 km kunnen rennen! En ik wel!

Deze ‘coming-out’ vind ik best spannend. Ik wil niet in een hokje geplaatst worden: Nora, het zielige, zieke meisje…
Alleen de mensen die dicht bij me staan weten van mijn reuma en de klachten die ik (soms nog) heb. Maar heel misschien is er ergens in Nederland wel een ‘Nora-van-6-jaar-geleden’, die dit leest en denkt: dat kan ik ook! Daartegen wil ik zeggen: JA! Kom in beweging!! Het helpt mij, en ik kan het iedereen aanbevelen!!

Ik zou het superleuk vinden om je reactie op deze persoonlijke onthulling te horen of te lezen!
Het R*-woord (jaaahaaaaa REUMA) is er uit!

Liefs! Nora

16 maart 2016/23 Reacties/door Nora

Nora, Reviews

Hoe ik erachter kwam dat ik lelijke-groene-cowboylaarzen had en ook nog €15 verdiende.

Ik denk dat ik een redelijk standaard-vrouw ben als ik zeg: ‘ik heb niet genoeg kleding.’ Ik heb natuurlijk wel genoeg kleding, maar het is nooit genoeg, snap je? Ik wil altijd MEER!!

Helaas past dat niet in mijn kast…. Ik heb (sinds ik in dit huis woon) al steeds een beetje meer kastruimte ingepikt, maar inmiddels trapt mijn vriendje niet meer in mijn lieve-glimlach-met-puppy-ogen, en moet ik het dus doen met de minimale kastruimte die ik nu heb. Dit is trouwens wel 2x zoveel als de kastruimte van mijn vriendje, maar die heeft gewoon weinig kleren nodig, aldus hijzelf.

Om toch nog een beetje een knappe garderobe er op na te kunnen houden, splits ik mijn zomer- en winter- kleding. Als het zomer is ligt mijn zomer-collectie in de kast en mijn winterse-outfitjes liggen in een bak op zolder. Okee, 2 bakken. In de winter is het natuurlijk precies andersom.

Nou was het afgelopen zaterdag: kleding-omwissel-dag. Dus ik vroeg of m’n vriendje de enorme bakken met kleding van zolder naar beneden wilde sjouwen, zodat ik de grote wisseltruc kon uithalen met mijn kleding. Dit was trouwens echt nodig, omdat het inmiddels zo koud is buiten, dat alleen mijn zomerse T-shirtjes niet meer voldoen.

Het leuke van dit omwissel-proces is dat je soms dingen tegenkomt waarvan je eigenlijk al vergeten was dat je ze had. In sommige gevallen is dat positief (ik vond een kekke poncho, jee!!) maar in sommige gevallen is het schrikken. In die laatste categorie vond ik zaterdag ineens groene cowboylaarzen. Lelijke, groene cowboylaarzen. Met punt. OMG, what was I thinking? Wanneer was dit hip?! Maar goed, feit was dat de groene cowboylaarzen er waren en dat ik er het liefst ASAP van af wilde. Ik had ze natuurlijk kunnen weggooien (net als een enorme berg andere kleding die ik zaterdag heb geschift en naar de stort heb gebracht). In plaats daarvan zette ik de laarzen op, jawel, marktplaats! Het was het proberen waard, dacht ik zo. En WAREMPEL: ik heb €15 verdiend aan m’n laarzen!! Tsjing tsjing!!! *insert dollarteken*

Conclusie: wie wat bewaart heeft wat, aldus oma. En als je af en toe je kast goed uitmest, is er ook weer ruimte voor nieuwe dingen (hello Zalando!!)

Hou jij ook zo van kleding? En is je kast ook zo klein? Tik ‘m aan, lotgenoot!

Liefs! Nora

16 oktober 2015/1 Reactie/door Nora

Dit wil je!, Nora, Reviews

Pepernoten in de zomer!!

Ik ben best een zomermens. Warme (lange!) zomeravonden, ijsjes eten, BBQ-en en wijntjes drinken onder een heldere sterrenhemel: ik hou er van!! Maar nu de astrologische herfst is begonnen (mehhhhh) moet ik toch dat zomergevoel langzaamaan loslaten…. 🙁 Snik.

Maar! Toen ik net op m’n werk (of all places) een handje pepernoten kreeg van iemand (1 september, jawel) voelde ik INSTANT happiness!! Want: I LOVE PEPERNOTEN!!

Dat de bruine rakkertjes elk jaar in september alweer in de schappen liggen is al door menig blogger bejubeld dan wel bekritiseerd. En ik hoor zonder twijfel bij de eerste groep.

Hulde aan de Appie

Ik had al her en der op de sociale media wat pepernootjes voorbij zien komen. Dus met kriebels in m’n buik liep ik vanmiddag naar de supermarkt. Want pas als ik de knapperige geluks-bolletjes met EIGEN OGEN in de Appie heb gezien, weet ik dat het echt is! En jawel, HULDE aan Albert Heijn: ze lagen er!!!!

Ik heb mezelf vandaag kunnen inhouden: ik heb ze niet gekocht (eerlijk!). Hoewel mijn lievelingssss van Bolletje me wel heel erg in verleiding brachten. Misschien morgen 😉

Deze pepernoten zijn serieus de allerlekkerste die er bestaan!!

Ik snap ook niet dat het voor sommige haters zo’n probleem is om in september (of eind augustus) al met sinterklaas-snoepgoed geconfronteerd te worden. Het is toch gewoon superlekker?! En daarbij: ik neem aan dat je ook wel eens een ijsje eet in de winter? Of een stamppotje in de zomer? Is heus niet raar hoor. Paaseieren kan je ook het hele jaar door eten, alleen dan in de vorm van een chocoladereep of bonbon.

Bij deze wil ik dan ook pleiten voor pepernootjes het hele jaar door in de winkel!! Who’s with me??

En oja: ik noem het GEWOON PEPERNOTEN, ook al heet het soms ‘kruidnoten’.

En jij? Ben je vóór zomerse pepernoten, of wil je die winterse zakken pas in december zien verschijnen?

Liefs! Nora

1 september 2015/3 Reacties/door Nora

Dit wil je!, Nora, Reviews

Mindfulness voor dummies ;-)

Er zijn veel trends die aan me voorbij zijn gegaan.
Om er even een paar te noemen:

Shutter shades: Een zonnebril met van die ‘tralies’ voor je ogen, die je ontzettend stoer maakte, tenminste dat dacht je. Maar eigenlijk stond je gewoon voor paal en je zag ook nog eens bijna niks. Ja, de shutter shades. Een kansloze hype.
Catbearding: Een kat zo voor je gezicht houden en dan een foto maken, zodat het net lijkt alsof je zelf een kattensnoetje hebt. Seriously?
Pastelkleurig of grijs haar: Dit schijnt nu, JA NU, über hip te zijn.

Op een of andere manier is er een trend die steeds weer op mijn pad komt: Mindfulness. Is dit een trend? Een hype? Of een way-of-life? Zelfs m’n meest no-nonsense-vriendin is er rete-enthousiast over. Ik, met een hoofd chaotisch-vol met gedachten en ideeën en een leven vol actie en sensatie, ben best geïnteresseerd in een wat bewuster leven. Mindfulness for dummies, here we go!

Wat is mindfulness?

Op geen enkele site kan ik kort en bondig vinden wat mindfulness is. Blijkbaar is mindfulness: heel langdradig over dingen uitweiden en allerlei zweverige termen gebruiken. Onhandig. En vermoeiend.
Maar, als ik het goed begrijp is mindfulness: leven met aandacht voor het moment (mijn definitie heeft maar 6 woorden!!).
Bij mindfulness hoort ook ‘niet oordelen’: je bent je bewust van alles wat er gebeurt in het hier en nu, zonder daarover te oordelen of het te willen veranderen.

‘Hee, een berg was in de wasmand. Ik ben me ervan bewust. Maar! Ik ben mindful. Dus ik wil het niet veranderen. Ik merk het alleen op.’

Ik beheers duidelijk al een flinke basis van het mindfulness! Yes!

En tja, ik was er al bang voor: meditatie is ook een onderdeel van mindfulness. Meditatie vind ik saai. Stilzitten sowieso. Maar ik oordeel niet hoor 🙂 part of being mindful 🙂 Tijdens mediteren laat je je gedachten rustig passeren, zonder dat je er aandacht aan besteedt. Want: gedachten zijn geen feiten. (thank God, dat is in mijn geval maar goed ook).

Wat zijn de voordelen van mindfulness?

Als ik deze vraag google, dan komt er niet even een overzichtelijk lijstje naar boven… Ik moet hele epistels doorworstelen en lappen tekst verwerken om vervolgens zelf te beredeneren wat eventuele voordelen van mindfulness mogelijkerwijs zouden kunnen zijn, hypothetisch gezien. 🙂 Alweer zo onhandig. Maar HEE, mij hoor je niet oordelen hoor. Ik ben heus best mindful.

Dus voordelen van mindfulness:

Je merkt ‘kleine dingen’ op, die je anders nooit zou zien. En hier geniet je van.
Je leert in elke situatie iets ‘moois’ en ‘positiefs’ te herkennen.
Je ervaringen worden een stuk levendiger en intenser omdat je overal volle aandacht aan besteedt.
Omdat je alle aandacht hebt voor het ‘nu’ is er minder ruimte over om te piekeren.

Mindful: me???

Ok. Ik ben sceptisch over mindfulness. Ik heb mijn ‘oordeel’ eigenlijk al klaar: mindfulness heeft voor mij een veel te hoog geiten-wollen-sokken-gehalte. Waarom moeten we ineens met z’n allen ‘zen’ zitten wezen op een yoga matje, starend naar een steentje? Dat is typisch iets voor 40-plussers met een midlifecrisis, die geforceerd bezig zijn om enige richting aan hun leven te geven.

Ik ben bikkelhard hè? Meedogenloos bijna.

Maar, even in alle eerlijkheid. Toch denk ik (stiekem) dat ik een cursus mindfulness nodig heb. Want DAMN wat oordeel ik snel. De informatie over mindfulness die ik in vogelvlucht op internet lees en die ik in flarden van vriendinnen hoor, is niet voldoende voor een adequate beeldvorming. En ik heb begrepen dat mindful eten en mindful sporten ook beoefend wordt. En niet alleen door boeddhistische monniken.

Confession: mijn interesse is getriggerd. Ik ga verder op onderzoek uit.

To be continued….

Liefs! Nora

28 juli 2015/1 Reactie/door Nora

Hardlopen, Nora, Sport, Wielrennen

You just got chicked!!

Ik ren. Ik ren heerlijk. Volledig in mijn eigen wereld, muziekje op mijn oren en zweet op mijn voorhoofd. Langs prachtige weilanden vol koeien, over kleine paadjes met hobbels en langs slootjes en de Vecht. Mijn hoofd leeg, just me and the road.

Plotseling in de verte, een hardloper. Ik zie een lange running-tight (huh? Het is bijna 20 graden) een sportief hemdje en een band om de bovenarm waar een telefoon in zit. Langzaam kom ik dichterbij. Oh het is een man. Of jongen. Dat is nog niet duidelijk (Wanneer wordt een jongen een man trouwens? Of stel ik nu hele lastige vragen?). Al rennend merk ik dat ik steeds dichterbij hem kom. Oh, het was geen lange broek, het is een korte hardloop-legging met hoge compressie-kousen. Yep, deze dude is zeer professioneel gestyled. Hij zal wel goed zijn.

Ik ren in een fijne tred, maar ik ren duidelijk harder dan de man voor me. No problem, dan haal ik hem toch in. Ik zeg ‘hoi’ in het voorbijgaan. De man kijkt me verwilderd aan en mompelt iets terug. Ik denk ook ‘hoi’. Mijn tempo behoudend ren ik door.

Maar na een paar minuten word ik ineens voorbijgestormd door dezelfde man. Gebeurt dit echt?! De beste man heeft duidelijk een enorme sprint ingezet om me voorbij te gaan. Raar. Maar prima. Misschien doet ‘ie intervaltraining?

Ik blijf mijn eigen tempo’tje rennen, maar ik zie al gauw dat de man die me net zo snel inhaalde, nu steeds meer gaat sjokken. Ik kom dichterbij, en op 10 meter afstand hoor ik hem al luid hijgen. Ik ren hem weer voorbij. Glimlachend.

Hij zegt: ‘Jou hou ik niet bij hoor.’

En ik denk: “YOU JUST GOT CHICKED!’

Moewhahahahahaha!!! *evil*

Gechickt worden = worden ingehaald door een meisje (aka ‘chick’)

Het blijft een gevoelig puntje voor mannen: ingehaald worden door een vrouw/ meisje. Of het nou met hardlopen of op de racefiets is, mannen willen NIET ingehaald worden. Ik snap het. Ik wil ook niet ingehaald worden. Bloedfanatiek. Maar voor mannen is het ook een kwestie van trots, mannelijkheid en eer. Veel zichzelf enorm serieus nemende amateur-sporters (hardlopers en wielrenners) beweren stellig dat ze achteruit en op 1 been ‘ons vrouwen’ kunnen inhalen. Zulke mannen zijn de meest dankbare slachtoffers om te chicken. Want de getergde blik in hun ogen op het chick-moment is GOUD 🙂

Alleen daarom al ‘chick’ ik lekker door. Zo nu en dan. ~~Sorry mannen.~~

Heb jij wel eens iemand gechickt? Krijg je dan ook zo’n triomfantelijk gevoel? Wat was jouw mooiste chick-moment? Ik hoor het graag!

Liefs! Nora

18 juli 2015/2 Reacties/door Nora

Nora, Reviews

Ik heb een vraag: Wat is Kiwi?

Krijg jij de afgelopen dagen ook steeds een uitnodiging op Facebook om Kiwi te spelen?

Mijn ‘Candy-Crush-Alarm’ ging direct af: Val me niet lastig, IK WIL GEEN STOMME SPELLETJES MET JE SPELEN.
Gelukkig, Kiwi is geen geestdodend spelletje voor sociaal-afgegleden mensen. Kiwi is een nieuwe app! Een app om dingen te vragen! Wat je maar wil!

Zat de wereld hier op te wachten?

Ook dat kun je aan Kiwi vragen!! Alleen moet je dan wel wachten totdat iemand antwoord geeft.

Heb je een dringende vraag over de Griekse schuldenkwestie, of wil je echt weten of je roze hardloopschoenen wel matchen met je rode running-tights: Kiwi is your friend !!

Je stelt een vraag en je volgers op Kiwi geven antwoord. Omdat Kiwi al door zoveel mensen gedownload is, zit de app vol met prangende levensvragen (‘Hoeveel stukken pizza eet u meestal op?’) die wachten op een antwoord van jou.

Je kunt ook een vraag stellen aan mensen in de buurt: ben je een weekendje weg en wil je in een leuk tentje borrelen? Gooi je vraag op Kiwi en je komt vast goed terecht!

Om gênante kwesties te behandelen is er ook de optie om anoniem te werk te gaan, door een hokje aan te vinken onderaan een bericht.

‘Liefs, Anoniempje’

Vanuit het niets dook het groene Kiwi-vogeltje op in de top van de gratis apps in de App-Store. De vraag is natuurlijk hoelang het leuk blijft om Kiwi te gebruiken: is dit een ‘hype’ die snel overwaait, of is Kiwi over een tijdje net zo gevestigd als Facebook en Twitter?

En? Blij dat je nu weet wat Kiwi is? Kun je lekker early adopter spelen 🙂
Als je ook een profiel hebt, voeg je me dan toe? Leuk!! Kunnen we lekker vragen 😉

Liefs! Nora

25 juni 2015/0 Reacties/door Nora

Nora, Reviews

Internetshoppen zonder schuldgevoel!!

Ik heb de vakantie-blues…. Mehhhh.

Sinds gister weer in Nederland, terug van vakantie. Best bruin, al zeg ik het zelf. Maar nog laaaaang niet uit-ge-vakantie-d….

Ik wil nog lekker hardlopen door pittoreske stadjes! En door knusse dorpjes struinen. En niksen op het strand! En de heerlijkste gerechten proeven bij authentieke restaurantjes….

Boeeehoeeeee 🙁

Ok. I need therapy. Tijd om lekker te internetshoppen!!

Maar, als ik mijn virtuele boodschappen-karretje heb volgeladen, komt er altijd een zweempje schuldgevoel en twijfel om de hoek kijken. Misschien hebben jullie dat ook wel eens??

Heb ik dit wel echt nodig? Heb ik dit geld er écht voor over of kan ik het eigenlijk beter niet over de balk smijten? En vooral: wat zouden m’n collega’s van me denken als er wéér een pakketje voor mij op het werk wordt bezorgd (ik laat het altijd heel handig op m’n werk bezorgen, dan is er tenminste iemand om het aan te nemen!!).

Ik heb 3 verschillende scenario’s om met mijn internet-shop-schuldgevoel-en-twijfel om te gaan:

Scenario 1:

Ik shop me suf, flikker allerlei leuke sportkleding en sportaccessoires in mijn winkelmandje en klik gewoon op ‘bestellen’. Hoppa. Want sportkleding is NOOIT weggegooid geld! Toch? Ik heb immers sportkleding nodig om gezond en fit te blijven! Toch? En met 6 verschillende setjes kan je net niks, 8 is veeeel beter! Toch? Dus kopen kopen kopen! Dat is welbesteed geld.

Scenario 2:

Ik gooi mijn winkelwagentje vol met allerlei prachtige kledingstukken, kekke accessoires en high-heels. Vervolgens word ik afgeleid: ik moet even aan het werk. Een uur later blijkt dat ik eigenlijk helemaal niet zoveel behoefte had en heb aan de items in mijn online winkelmandje. Ach laat maar. En ik klik de site weg. Maar het ‘shoppen’ op zich heeft me wel voldoening gegeven!

Scenario 3:

Ik zie prachtige schoenen. Die MOET ik hebben. Oh en die trui!! Ik wil ‘m. Ok, dat T-shirt kan er ook nog wel bij. Voor ik het weet heb ik een shit-load aan spullen uitgezocht. Oeps. Schuldgevoel-alert. Maaaaaarrrrr. Als ik nou eens een leuk shirt erbij koop voor m’n vriend? Dan koop ik niet alleen voor mezelf, ik maak ook een ander blij! En wie goed doet goed ontmoet! Dus eigenlijk ben ik nu wel verplicht om op ‘bestellen’ te drukken, want ik doe dit om mijn vriend blij te maken! En klik, besteld.

Een half uurtje geleden speelde scenario 3 zich hier af. Oepsie.

Hebben jullie dit ook wel eens? Kopen jullie veel online? En hebben jullie ook ‘maniertjes’ om dit voor jezelf goed te praten? Ik wil het weten!!!

Liefs! Nora

22 juni 2015/5 Reacties/door Nora

Nora, Reviews

Emoticonversatie

Ken je dat? Die whatsapp-gesprekken dat je elkaar alleen een aantal emoticons stuurt? Mijn vriendje en ik doen dat geregeld. Supergrappig, tenminste: ik krijg er altijd een glimlach van. Eigenlijk is dit een soort van ‘luie’ conversatie: geen zin om de woorden uit te typen dus dan maar wat passende emoticons uitzoeken.

Onze gesprekken gaan dan ongeveer zo:

Vriend (vanuit werk/afspraak/ ergens ver weg):

betekenis: ik ben onderweg naar huis, sta in de file, ik mis je en hou van je

Ik (al thuis):

Betekenis: Ik ben al lekker thuis, ben net met Monster (=hond) uit geweest, ik wacht op je met een lekker drankje en ik mis jou ook.

Vriend:

Betekenis: Top schatje, tot zo!

Ik:

Betekenis: love you, tot zo!

Vermakelijk, al zeg ik het zelf.

Maar. Maar! Nu dook er laatst een WEIRD emoticon op in onze emoticonversatie. Een emoticon die door m’n vriendje verstuurd werd (dacht ik) en door mij niet begrepen werd.

En wel deze:

In deze context:

Snap je mijn verwarring? Hoe bedoel je ‘alien’? Ben ik een ALIEN?! Vind je me niet lief? WTF is dit??

Dus toen ik (met woorden, geheel tegen de regels van een emoticonversatie in) vroeg om verduidelijking, werd de verwarring NOG GROTER. Want m’n vriendje had (zo zei hij) alleen maar hartjes en liefdes-emoticons verstuurd. Als bewijs kreeg ik een screen-shot er bij van zijn scherm.

Verdomd, hij had gelijk. Maar WAAROM komt er dan een BOTTE alien in mijn scherm??? Alien-invasie in WhatsApp, boeeee!!

Wie helpt mij het ALIEN-MYSTERIE op te lossen?

Liefs! Nora

13 juni 2015/2 Reacties/door Nora

Dit wil je!, Nora

Wat mannen NOOIT moeten doen.

Mannen, het blijven soms weirdo’s hoor. Ik kan me echt verbazen over de rare dingen die mannen doen tijdens runs en toertochten (en ‘gewoon’ in het wild). Totaal onwetend deze heren, dat dan weer wel. Want waarschijnlijk is er niemand in hun omgeving die ze heeft gewezen op hun rare gewoontes. Anders hadden ze het wel aangepast. Toch?

Voor al deze naïeve, wereldvreemde snuiters heb ik hier wat aandachtspunten. Dingen die je als man beter NIET kunt doen. Als je niet voor lul wilt staan tenminste. Mijns inziens.

Dus mannen:

Neem NOOIT een hap van je banaan terwijl je een andere man aankijkt.
Daar krijg je hele ongemakkelijke situaties van.
Drie-kwart-legging. NO GO!! Draag het niet. Niet bij hardlopen, niet bij wielrennen. En natuurlijk ook niet naar andere openbare gelegenheden.
Een snor? Doe maar niet. Een snor heeft een hoog ‘vieze-mannetjes’ gehalte. Een stoer, ongeschoren baardje daarentegen: JAAAAAA!
Je haar blonderen, seriously?! Geert Wilders lijkt me niet bepaald een style-icoon, dus imiteer zijn kapsel ook maar niet. Welk kapsel je wel aan de kapster kunt doorgeven ter inspiratie? Dat van Marcel Kittel!!
Skinnyjeans zijn niet gemaakt voor mannen. Twee worstenbeentjes opgepropt in denim is niet cool. Ook niet als je het combineert met über-hipster-slangenprint-punt-patta’s. Die kan je beter sowieso niet aandoen, die staan alleen Jort Kelder. Als je dan toch hip wilt zijn, kies dan tapered jeans (druk maar op de link als je wilt weten hoe dat er uit ziet).

Heren, hebben jullie wat aan deze wijze levenslessen?

En leuke lady’s, hebben jullie nog meer no-go’s voor kerels die echt in dit rijtje thuishoren?

Liefs! Nora

Gekkigheid 😉

13 juni 2015/0 Reacties/door Nora