Rotterdam Marathon 2016: I’m in!! Nog 158 dagen tot de start.
In 2013 rende ik mijn eerste marathon. In Rotterdam. Tot die bewuste dag van de marathon, dacht ik dat het rennen van een marathon alleen iets was voor mensen die ofwel gek, of belachelijk fit waren. Met de wetenschap van nu moet ik volledig op dit waanidee terugkomen. Gelukkig 🙂
In 2012 begon ik met hardlopen. Daarvoor had ik een sterk vermoeden dat ik niet kon lopen, nog geen kilometer, gewoon helemaal niet. Dit vermoeden was gebaseerd op niets, behalve een gebrek aan proberen. Op een dag is er iets in mijn hoofd veranderd. Een soort openbaring, moment van waanzin, wat het ook was: het gebeurde.
Dus ik begon te trainen. Stukje rennen, stukje lopen, gewoon op gevoel. Ik was tergend langzaam, maar ik bleef gaan. En gaan. En gaan. Voordat ik het wist, liep ik 8 kilometer!! Ik had nog nooit zo ver gelopen, maar ik deed het de eerste keer met relatief gemak. Toen wilde ik, vanzelfsprekend, deze 8 km uitbreiden naar 10 km. Ik had echt NOOIT gedacht dat ik (ik!!) in staat zou zijn om 10 km achter elkaar te rennen. Maar ook dit lukte! Dit had ik nooit van mezelf verwacht! Ik werd steeds enthousiaster over hardlopen: goede reden ook om meteen wat kekke hardloop-pekskes aan te schaffen, dit bevordert de motivatie 🙂
In augustus 2012 won ik een startbewijs voor de Dam tot Damloop in september 2012 (thanx Viva!). Wat?! 16 km?! Hoe ging ik dat doen?? Ik ging PER DIRECT over op geheel-onthouding: geen DRANK meer, geen feestjes meer, vroeg naar bed, gezond eten etc. Een beetje overdreven ja, I know. Ik rende de Damloop, eigenlijk VLOOG ik: want het ging te gek!! Ik wilde meer!!! Als ik 16km kon rennen, dan kon ik ook wel een halve marathon. Toch?
En zo geschiedde: mijn moeder had een startbewijs voor de Berenloop op Terschelling, maar was geblesseerd: Nora to the rescue! Ik geloof dat ik nog nooit zo zenuwachtig ben geweest als voor mijn eerste halve marathon. Ik weet niet eens meer of het goed ging of niet (ik heb niet, ik herhaal NIET gewandeld) maar ik heb van die ene halve marathon zoveel motivatie gekregen dat ik er meteen nog wat deed (eentje in december, eentje in februari, ik had de smaak te pakken hoor).
In een vlaag van overmoedigheid deed ik mee aan een prijsvraag voor een startbewijs voor Rotterdam Marathon 2013. Je snapt het: ik won dat startbewijs. *slik* Maar dat hoorde ik pas 3 weken voor de marathon…. Ik had wel een basisconditie, tuurlijk. Maar een marathon ren je nu eenmaal niet op je basisconditie. Manmanman wat een twijfels had ik. Uiteindelijk besloot ik dat ik SOWIESO de marathon zou kunnen starten, ik had immers het startbewijs gewonnen! Niet geschoten, altijd mis #tegeltjeswijsheid. Ik zou wel kijken hoe ver ik zou komen. Als het echt niet zou gaan, dan pakte ik toch gewoon de Rotterdamse metro naar de Coolsingel?
En toen, het moment waarvan ik nooit had gedacht dat het zou komen: IK RENDE DE MARATHON HELEMAAL UIT!!! Ik had gewoon een marathon gelopen. Hopla.
En aan de adrenaline van DAT moment, ben ik verslaafd geraakt 🙂
Support je me op weg naar Rotterdam Marathon 2016? Ik heb je nodig!!
https://www.milesandmore.nl/wp-content/uploads/2015/11/IMG_1319-e1446567516472.jpg10001000Norahttp://www.milesandmore.nl/wp-content/uploads/2017/01/Logo-Miles-and-More.jpgNora2015-11-03 16:19:502016-03-16 18:44:21Hoe het allemaal begon… | Marathon on my mind #1
Vrouwen en wielrennen is als gin-tonic drinken in de kroeg: je ziet het steeds vaker en het wordt steeds normaler. ‘Vroeger’ scheen wielrennen echt een mannensport te zijn. Maar dat is waarschijnlijk ‘voor mijn tijd’, want ik vind wielrennen unisex. Tegenwoordig zijn er VEEL fietsvrouwen! Het leuke aan het groter worden van de vrouwen-wielren-brigade, is dat er ook VAN ALLES wordt georganiseerd, gepland en geschreven over en voor vrouwen die wielrennen. Jeeeeee!! Daar hou ik dus van. Ik lees sinds kort: Pedala Magazine. LOVE IT!! Ik lees het online en het tijdschrift: double pleasure 🙂
Wat is Pedala eigenlijk? Dit is Pedala volgens Pedala:
Pedala is een nieuw platform voor vrouwen die fietsen en voor vrouwen die willen fietsen. Een platform dat bestaat uit een magazine, website en social media kanalen vol interviews met inspirerende mensen, mooie routes, sportieve kleding en tips over voeding, training en de beste koffietentjes waar je onderweg je pitstop kunt maken. Pedala wordt gemaakt voor vrouwen die er over nadenken om een racefiets aan te schaffen, en voor de vrouwen die tijdens wedstrijden de tegenstand naar adem laten happen En voor alle vrouwen daar tussenin. Want ze hebben een ding gemeen: de liefde voor de fiets.
Wow, een heel platform dus. Op dit site van Pedala kun je heel veel interessante en leerzame informatie lezen over materiaal, training, voeding, kleding. Maar ook over de ervaringen van fiets-chickies die aan stoere toertochten meedoen, of pittige colls beklimmen. En eigenlijk is het tijdschrift net zo divers: in het oktober 2015 nummer (overigens pas Pedala-magazine nummer 3) kun je lezen over herfst-en-winter-proof fietskleding, over hoe eng en tegelijk stoer baanwielrennen is, over toerclubs, over mountainbiken in Schotland, over gadgets en vooral ook veel leuke weetjes en nieuwtjes.
Ik ben sowieso fan van hoofdredacteur Nynke de Jong. Ik vind haar inzichten over Boer zoekt Vrouw HI-LA-RISCH. Maar ook haar nuchtere, eerlijke, soms haast cynische kijk op vrouwen-wielrennen (met de nodige dosis zelfspot) vind ik heerlijk. Ze schrijft toegankelijk en herkenbaar en ik kan me volledig met haar identificeren, en ik denk met mij vele andere wielren-chickies. Ook de reporter-op-locatie (Ellen Brunninkhuis bijvoorbeeld) schrijft aanstekelijk: zij werkt een bucketlist af met dingen die je als fietser ooit gedaan moet hebben. Dankzij Ellen heb ik ook heel veel zin om een clinic ‘baanwielrennen’ te doen!! Wie doet er mee?
Dus ik wil Nynke de Jong een virtuele schouderklop geven: goed bezig vrouw! Ik vind je leuk!! En ik wil iedere fiets-vrouw Pedala aanbevelen! Superleuk, interessant, vermakelijk, easy-reading, en gewoon TOF!! Dus kijk eens op www.pedalamagazine.nl of koop gewoon een exemplaar van Pedala Magazine in de winkel (maar €5,95!!). En dan zou ik, als ik jou was, lekker op de bank kruipen (met een gin-tonic!!) en heerlijk even lekker weg-lezen in de Pedala. Because you’re worth it, *kwijl*.
Heb jij Pedala al gelezen? En, wat vond je er van?
Toen ik net m’n racefiets kreeg, wist ik niks van bandenspanning. Om heel eerlijk te zijn liet ik mijn vriendje altijd de banden oppompen, hihi (nu nog steeds wel eens hoor). Ik dacht dat het gewoon een kwestie was van lekker hard oppompen, net als bij m’n ‘gewone’ fiets zeg maar.
Maar NEE!! Bandenspanning is dus heel belangrijk!
Bar
De bandendruk wordt weergegeven in “bar”. Bij de meeste fietsenwinkels kun je een hogedrukpomp kopen die het aantal bar aangeeft zodat je direct kunt zien hoeveel lucht er al in je band zit en hoeveel erbij gepompt moet worden. Maar hoeveel bar moet er dan in??
Gouden regel
Ik heb deze GOUDEN REGEL ooit gehoord (was dat vanfietsenbijAuke?) en sindsdien hou ik me hier (ongeveer) aan en dit werkt prima voor mij!
Je moet één bar lucht hebben per tien kilo lichaamsgewicht.
Weeg je dus zestig kilo (check), dan moet je zes bar lucht in je band doen. Bij tachtig kilo acht bar. Word je veel zwaarder dan dat, dan moet je even opletten en improviseren. Want een band kun je niet onbeperkt harder pompen.
Deze GOUDEN regel werkt zo: naarmate je zwaarder wordt, wordt je band ook verder ingedrukt door je gewicht. Tot op zekere hoogte is dat goed en zelfs comfortabel. Maar als je band zachter is neemt ook de weerstand toe (meer rijoppervlak). Pomp je de band weer veel te hard, dan gaat je fiets stuiteren en heb je weinig controle. Op zich is een harde band wel weer snel: de weerstand van het rijoppervlak is klein.
Veel profs rijden trouwens met 10 (tien!!) bar lucht in hun banden (op de weg, bij kasseien is de band zachter hoor), terwijl ze echt geen honderd kilo wegen. Zij willen zo min mogelijk weerstand van het rijoppervlak en nemen voor lief dat ze iets minder controle hebben (ze hebben waarschijnlijk ook betere stuur-skills).
Gulden middenweg
Voor ‘ons’ wielertoeristen is de optimale bandenspanning een middenweg tussen een zo klein mogelijk rijoppervlak (hard) met zo veel mogelijk controle (zacht), maar daarbij moeten we met wat dingen rekening houden:
het weer
het soort wegdek
Het Weer
Als het regent is het wegdek gladder en heb je dus minder grip (pas vooral op bij die witte strepen op de weg en putdeksels…). Je kan dan iets bredere banden op je fiets zetten, of banden met iets meer profiel (net als ‘regenbanden’ bij de Formule 1). Maar volgens mij doet een gemiddelde wielertoerist dit niet, ik in elk geval niet. Wat ik wel doe is de bandenspanning iets verlagen (ongeveer een halve bar ten opzichte van ‘normaal’), zodat het rijoppervlak groter wordt en je dus iets meer controle hebt.
Wegdek
Als je over kasseien gaat rijden dan kan een te harde bandenspanning voor heel veel ellende zorgen:
Pijn!! Ja tussen je benen inderdaad 🙁
Je stuitert over de weg heen, waardoor je nogal snel de controle verliest.
Door dat stuiteren krijg je een veel grotere kans op lekrijden.
Als het wegdek zo extreem is als bij kasseien, dan kan je het beste je bandenspanning verlagen. En flink!! Als je normaal (met 60 kilo) 6 bar zou hebben mag je nu best zakken naar 5 bar.
Dus in het kort:
Je moet één bar lucht hebben per tien kilo lichaamsgewicht.
Duidelijk verhaal, lekker kort.
Hoeveel bar doe jij in je banden? Of heb je door dit stuk iets TOTAAL nieuws geleerd en had je (net als ik eerst) GEEN IDEE dat je bandenspanning iets uitmaakte? Ik ben benieuwd!
https://www.milesandmore.nl/wp-content/uploads/2015/09/bicycle-785338_1280-e1442677693949.jpg7501000Norahttp://www.milesandmore.nl/wp-content/uploads/2017/01/Logo-Miles-and-More.jpgNora2015-09-19 15:49:522016-04-09 10:56:59Welke bandenspanning is het beste voor mij?
Huchiestocht. Huchies. Wat is dat?! En zie het maar eens uit te spreken: hukkies (zoals de luiers)? Hutjies? Hoegies? Nee, je zegt [huggies]. ‘Huchies’ is Veenendaals dialect voor ‘heuveltjes’. Een Huchiestocht belooft veel hoogtemeters dus. Maar dat wisten we nog niet toen we er zaterdag heen gingen.
Best vroeg, 7 uur de wekker op zaterdag. Maar we wilden fietsen, we hadden zin in een toertocht!! En 115km over de Utrechtse Heuvelrug vonden we schappelijk. Dus op naar Veenendaal voor de Huchiestocht!
In Veenendaal konden we ons inschrijven in de kantine van TTV. Hier hingen de ‘hoera-40’-slingers vrolijk te wapperen, en stond een veelbelovende opblaasbare-NTFU-startboog (met fotograaf!) te shinen. Leuk! Ze maken er een feestje van! Na ons foto-momentje (oogjes OPEN) reden Jur en ik weg. Met thermo-shirt. EN handschoenen. En windjack. Want het was koud!!
De eerste 20 km waren om op te warmen: ‘even’ over de Amerongse berg hielp daar wel bij :-). We vonden het trouwens erg rustig op de route! Waar waren alle fietsers? Af en toe zagen we eens een groepje van een andere toertocht langsrijden, maar veel waren het er niet…
Na 53km kwamen we bij de eerste ravitailleringspost: partycentrum ‘de Molen’. Party party 🙂 Een lief TTV-mannetje zette onze stempel en waarschuwde nog voor het achterlaten van fietscomputers: er was die ochtend een dure Garmin van iemands fiets gestolen. Niet leuk. Heel asociaal zelfs. Gelukkig hebben wij geen dure Garmin, dus door naar de koffie en appeltaart. VETTE DECEPTIE want de appeltaart was op (wat?!) en de koffie was matig…. Geen appeltaart dus, wel trek. Maar partycentrum ‘de Molen’ had NIKS anders… mehhhhh. Dus door!!
Partycentrum ‘de Molen’. Waar is dat feestje?
We fietsten langs prachtige weggetjes, door bossen en langs weilanden. Echt een mooie tocht! Samen met 3 doorgewinterde-wielren-ouwe-rakkers verdwaalden we op een grindpad. Bordje gemist? Stukje doorgereden, stukje teruggereden. Uiteindelijk, met wat hulp van google-maps, kwamen we vlak voor Otterlo weer op de route. Inmiddels best hongerig reden Jur en ik door naar Renkum. Daar streken we neer bij een Lunchroom Zonder Naam (maar dat was de naam, dus stiekem had deze lunchroom wel degelijk een naam) om even lekker een broodje te eten!
De laatste kilometers van de tocht vond ik best zwaar. Ik had wat pijntjes (schouders, rug 🙁 denk dat elke amateur-wielrennen dit wel eens heeft of heeft gehad). En toen kwam, als toetje, ook nog die geniepige Grebbeberg… Inmiddels heb ik de Grebbeberg al tientallen keren beklommen per fiets, maar het blijft best pittig!!
Ik was dan ook BLIJ dat we de NTFU-start-finish-boog bij de TTV kantine weer zagen!! KLAAR! Nog een fotootje onder de boog voor het thuisfront. En dan eindelijk tijd voor een biertje!
In de ietwat ongezellige TTV-kantine (hallo TL-licht! Muziekje erbij?) vonden we een TTV-vrijwilliger die onze kaart voor de laatste keer wilde stempelen en daarbij gelijk zijn hele levensverhaal wilde vertellen. Hij was overigens ook degene die ons uitlegde wat ‘Huchies’ betekende, dat dan weer wel. Oja: en dat er 600 mensen meededen aan deze Huchiestocht.
Met vermoeide benen (billen!) en een rozig snoetje stapten we in de auto terug naar huis.
Af en toe een toertocht fietsen vind ik vetgezellig! Fiets jij ook wel eens toertochten? EN waar dan? Heb je een leuke aanrader voor me?
Oh my, het zit er op! Ik heb het gewoon écht gedaan!! De Weespernieuws triatlon!! Hoe mijn voorbereiding ging heb je hier, hier en hier kunnen lezen. Maar hoe ging het op het moment suprême: raceday?
07.15 uur
Wakker. Ik check of Jur ook al wakker is. Ja dus. De wekker zou pas om 8.30u gaan, maar we zijn allebei al een tijdje klaarwakker en kunnen echt niet meer slapen. Kriebels in m’n buik van de zenuwen. Triatlon-zenuwen….
08.30 uur
Tijd om op te staan. Inmiddels heb ik in m’n hoofd al honderd keer de start en de wissels (en de finish!!!) doorgenomen. Tijd voor actie. Kampioenen-ontbijt er in (ik ga altijd heel lekker op havermout, dus dat). En koffie.
09.43 uur
Jur zit in de eerste start, dus hij kan vanaf 10u zijn startnummer ophalen. Ook hij is enigszins gespannen (understatement) dus voor een ritje van 2 minuten op de fiets trekt hij ruim een kwartier uit, om maar op tijd te zijn. Ik maak wat goodbye-foto’s en blijf alleen achter. Nog meer koffie dan maar. En wachten.
10.40 uur
Vanaf 11u kan ik mijn startnummer ophalen. Ik kan niet wachten!! Zodra Jur thuis is met startnummer (en knalgroen T-shirt!!) check ik nog 1 keer of alles in m’n tas zit (check dubbelcheck) en fiets ik naar de Amstellandlaan.
10.50 uur
Ik kom aan bij het wedstrijd-secretariaat (met de wisselzone ernaast) waar het een af- en aantocht is van triatleten die hun fiets parkeren om hun startnummer op ledematen laten schrijven. Ik zie in een hoek mijn buren staan die als vrijwilliger voedselpakketten uitdelen aan andere vrijwilligers. Echt te gek trouwens hoeveel vrijwilligers ik NU AL zie! Onmisbaar!!
11.02 uur
Met m’n startnummer op beide kuiten en bovenarmen, badmuts en T-shirt in een plastic-tasje en mijn eigen spullen in m’n rugzak fiets ik naar de wisselzone.
Oh lord. Het komt nu wel heel dichtbij. Ik vind m’n plaatsje en hang m’n fiets op (aan het zadel!!). Hardloopschoenen links? Petje erachter? Waar zal ik m’n handdoek laten? Heb ik die eigenlijk wel nodig? Gaat het regenen? Wordt alles dan nat? Twijfels, twijfels, twijfels…. Ik maak vrienden met m’n buurvrouw (Julia, die bleek later keisnel te zijn!) die nog wat foto’s maakt. Ik besluit dat ik tevreden ben met m’n inrichting. Of zal ik toch…..? Ik ga!
11.24 uur
Het grote wachten kan beginnen. Ik loop langs het water (daar zwem ik straks, mindfulness-momentje…) en ben in m’n eigen wereld. Pas over 2 uur (TWEE UUR?!) kan ik starten….
11.38 uur
Thuis aangekomen in de fanclub al voltallig aanwezig: mijn moeder, Jurs ouders, vrienden en twee honden (dat is incl. Monster) verwelkomen me. Ze willen allemaal gezellige dingen tegen me zeggen, maar ik heb eigenlijk iets anders aan m’n hoofd. Triatlon weet je wel.
Jur is al naar de start gelopen. Hij start zo, dus ik ga er ook snel heen. Ik neem de fanclub mee 🙂 We vinden Jur, en zo’n 199 andere sporters, enigszins zenuwachtig in zijn zwempak bij de steiger. Oioioioi, ik krijg echt kriebeltjes nu.
Fotootje hier, kusje daar. Iedereen het water in. Behalve ik, want ik zit in de tweede start.
12.02 uur
Bam! We horen het startschot, of niet?!! Nou het is in elk geval duidelijk dat de eerste groep van start is gegaan. Best lastig om tussen al die roze en oranje badmutsen net die ene badmuts te vinden die ik aan wil moedigen. Manmanman wat is het vetgaaf om al die zwemmers te zien: door de Kom, onder de Zwaantjesbrug door. En snel gaan ze zeg!!! Ik loop niet helemaal mee, want ik wil me in alle rust nog even voorbereiden op m’n eigen start. De fanclub neemt het juichen van me over.
12.51 uur
Wachten. Waarom wil ik dit ook al weer? Voor wie doe ik dit?? WAAROM?!
13.06 uur
Op naar de start. Anders zit ik toch maar te wachten. De fanclub is er ook weer!! Yesss! Ik krijg tonnen peptalk, dat heb ik ook nodig. Nog even een zenuwen plasje op de wc bij Toeters (waarvoor mijn eeuwige dank!). Ik zie overal bekenden. Om me heen gonst het van de succeswensen en omhoog gestoken duimpjes. Iedereen is zenuwachtig denk ik dan maar…
Pak dicht sjorren en HUP het water in. IK WIL NIET!!!! Oja, ik wil wel!! Ik heb er eigenlijk vet veel zin in ineens!! Bring it on!!!
13.30 uur
BAM! Loud ’n clear!! Gestart!! En wat een pittige start! Ik krijg handen (vuisten?) in m’n snoetje en voeten in m’n zij, borstcrawl lukt niet: te druk. Lichte paniek. Ik kijk om me heen. Er staan veel supporters langs het water die hun longen uit hun lijf schreeuwen om iedereen aan te moedigen. Awesome!
Ik herpak mezelf (with a little help van buurman Bart) en kom in een heerlijk rustig borstcrawl tempootje terecht. Ik zwem!!
13.53 uur
De eerste kilometer zit erop! Niet echt een zwem-snelheidrecord… Dat had ik natuurlijk al ingecalculeerd. Want zwemmen en ik zijn niet de beste vriendjes. Maar ik ga lekker! Ik kan nu al niet meer bijhouden hoe vaak mensen mijn naam roepen. Kom op Nora!! Noooooooor!! Heerlijk! Door de adrenaline en de cheers van de supporters huppel ik langs mijn fiets. Shit! Waar stond die ook al weer?? Ik vind m’n fiets en probeer zsm te wisselen. Het voelt soepel. Helm vastklikken en GAAN!!
14:27 uur
Ik fiets!! En best lekker! Blote armen, best koud. De wind (en later de miezer-regen) maakt het behoorlijk zwaar. Vooral het stuk langs het kanaal is keihard bikkelen. Ik probeer niet te stayeren, maar de verleiding is groot met deze wind. Ik zie ook veel grote groepen fietsers. Zijn die….? Ik doe het niet!! Onderweg maak ik vrienden met Roger, Tessel, John, Martijn en Martin. Een hele kortdurende vriendschap. We zeggen niks hoor, we kennen elkaar van het startnummer met naam. Beetje inhalen en ingehaald worden: dit schept een band. Triatlon verbroedert 🙂 Mooi he?
15:03 uur
Laatste fietsrondje. Mijn benen worden aardig op de proef gesteld! De wind is echt venijnig. Pfff, wat is dit hard werken! Ik rij nog een keer langs mijn collega die in de scherpe bocht naar het kanaal staat. Heel fijn die support!! Onderweg lach ik nog 1 keer lief naar alle vrijwilligers op het fiets-parcours: mensen, jullie zijn GOUD!! Jullie hulp is te gek!! Uiteraard kan ik dit nu niet hardop zeggen, want: MOE!!
Ik rij op de wisselzone af: geluksmomentje.
15:21 uur
Ik ren!!! En ik haal mensen in!! Mensen die soms zelf adem en kracht hebben om nog wat tegen me te zeggen… Sorry, ik niet. Ik probeer m’n krachten te sparen en goed te pacen. Hardlopen is MIJN ding. Dit kan ik. Mits focus.
Langs Smal Weesp (waar geen eind aan lijkt te komen) puf en ren ik in ritmische kleine stappen naar het centrum. Hoe dichter bij het Grote Plein hoe drukker het wordt met supporters. Hoe ontzettend tof!!! Ik zie mijn moeder!!! En Jurs ouders!! Joehoeeee!!
Ik denk (hoop) dat Jur hier ook ergens staat. Ja, ik zie hem!! Ik lach en zucht. Oh wat had ik dit nodig! Onder het tunneltje door naar Aetsveld: wat is het hier druk en gezellig!! Ik hoor overal mijn naam (heus niet iedereen kent me hoor, maar startnummer met naam 😉 )
Oké, de laatste 5 kilometer, I got this! Ik pep mezelf op omdat ik weet dat ik zo het Grote Plein op ga, coooool! Op het plein zie ik ALLEEN MAAR BEKENDEN staan! Onbeschrijflijk mooi dit. Hoezo zwaar? Ik vlieg!!
15:50 uur
Finish in zicht!! Yes! Die laatste meters door de bocht over de Oudegracht naar het grote Plein zijn mooi, maar evil… Ik probeerde nog even m’n wisselzone-buurvrouw in te halen op het nippertje, dit mislukte… Niet erg, was eigenlijk best flauw geweest als ik dat op 2 meter voor de finish deed. En dan: GEFINISHT!!!
Oh my god, hier heb ik al die tijd voor getraind. Met een smile van oor tot oor ren ik over de finish! Ik word gefeliciteerd door Jim H. En Steve L. Ik zoek Jur, maar zie hem niet 🙁 Ik zie mijn tijd. Wat?! Ik ben eerlijk gezegd teleurgesteld. Wel iets sneller dan vorig jaar, maar niet wat ik in mijn hoofd had…. Dan zie ik ineens een microfoon voor me: radio Weesp!! Leukleukleuk!! De reporter-op-locatie vraagt me vanalles over de race. Ik krijg weer wat praatjes en besef me dat mijn tijd helemaal zo slecht nog niet is, gezien de wind enzo (excuses excuses).
Eindelijk zie ik Jur!! Ik ben hem ietwat dramatisch in de armen gevlogen. Ik moest even wat emoties wegslikken. Ook hij heeft een fantastische prestatie neergezet!! Ik ben blij en trots op ons!! Samen getraind, samen genoten en samen afgezien, niet samen gefinisht, maar wel samen afgetikt!!! WE DID IT!!!
16:04 uur
Gin-tonic tijd!! Ik word steeds meer tevreden over mijn eindtijd. Die harde wind (en regen he, hallo) maakte het zwaar. Bovendien is dit een HELE GOEDE REDEN om volgend jaar weer mee te doen en dan WEL SNELLER te zijn! Sowieso doe ik volgend jaar wee mee aan de Weesper Triatlon, ik ben nu verslaafd 🙂
Alle triatleten van zondag: YOU RULE!!
Vrijwilligers: jullie zijn EINDBAZEN!! Heel erg bedankt!
Fanclub: ik heb intens genoten van jullie aanmoediging!
Had ik al gezegd dat ik aan de kwart triatlon van Weesp mee doe? Grapje. Tuurlijk. Ik neem aan dat jedezeendezeook hebt gelezen? De triatlon, ik denk er steeds aan, val er mee in slaap en word er mee wakker. Nog RUIM een week, aftellen dus.
Maar ik kan nu wel echt zeggen: IK HEB ER ZIN IN!!!! Joehoeeeeeee!!!!
Ik wil KEIHARD zwemmen, als een GEK over het fiets-parcours RACEN, en vervolgens SUPERSNEL rennen, om vervolgens VET-TROTS over de finish te komen 😉
Dus dat ga ik doen!
Het goede nieuws is ook dat ik wat meer vertrouwen in het zwemmen heb gekregen. Ik heb zowaar gister getraind: 1,4km gezwommen! Powerrrrrr. En het ging OK! Volledig acceptabel!! Nu hopelijk nog een paar keer het water in, voordat ik zondag 6 september weg zwem….
Wat betreft het hardlopen: afgelopen week heb ik (samen met the boyfriend) de Ronde van Abcoude gerend. Een knus loopje van 10 kilometer. Perfect om even de huidige stand van zaken te checken. Ik finishte in 45.37, niet slecht huh?? Ik ben er blij mee, want ik heb me ook niet kapot gerend. Prima!!
Morgen ga ik nog een mooie fietstocht maken in Duitsland. Daar ook hopelijk wat klimmetjes meepakken, om NOG STERKER te worden, whahaha!
Dus goed op schema, nog wat kleine finesses qua training, maar zo goed als ’triatlon-ready’!!
Kleine MAAR. Dit weekend. Sluis en Bruggenfeest in Weesp. En dat eindigde gister, na de nodige biertjes, zo:
Ook vanavond is het feest. Ik neem me NU voor om GEEN SNACKBAR te bezoeken…. Morgen hebben we een feest in Duitsland, ohoh. (maar eerst fietsen dus!!) Zondag heb ik een reünie-feestje…
Dus PARTY-ON!!! Maar weinig tijd om te trainen en gezond te doen dit weekend. Oei.
Volgende week een nieuwe update: hoe ik dit weekend ben doorgekomen…
Dus over ruim twee weken lig ik in m’n zwempakkie (swimsuit) in de Kom van Weesp, tussen ongeveer 200 andere sporters te wachten op het startschot.
Ik weet nog precies hoe ik er vorig jaar bij lag in het water. Door m’n strakke badmuts (met m’n startnummer er op!!) en m’n strakke zwempak was ik voor m’n supporters/ fans onherkenbaar. In het water herkende ik ook niemand, iedereen had een badmuts op, heerlijk anoniem.
Best druk ook, zo zij-aan-zij in ‘de Kom’. Tijdens m’n triatlon-lesjes van een triatlon-master uit Weesp had ik al geleerd dat ik het beste horizontaal in het water kon gaan liggen, zodat mijn ‘zwem-ruimte’ goed afgebakend zou zijn. Dat probeerde ik dus (lukte niet, in verband met de drukte. En probeer maar eens op je buik te drijven, te watertrappelen, maar niet vooruit te bewegen…. Das moeilijk.).
Toen ging langzaam de Zwaantjesbrug open. Daar moesten we na het startschot allemaal onderdoor zwemmen. Als een wegversmalling, incl. file-vorming. Ik wist dat het startschot zou klinken zodra de Zwaantjesbrug open was. Normaal kunnen die bruggen hier in Weesp me niet snel genoeg open en dicht gaan, maar zo vlak voor het startschot van de triatlon had die brug er wel wat langer over mogen doen wat mij betreft. Het voelde als een roesje. Stik-zenuwachtig, hoge hartslag, duizend-en-één gedachtes en tegelijkertijd watten in m’n hoofd. Want: m’n aller-eerste triatlon stond op het punt van beginnen. Ik wist niet wat ik waard was, of ik het zou halen en of ik het zou kunnen.
Zwemmen door Smal Weesp, tijdens de Weesper triatlon 2014. Als het goed is zwem ik daar ergens tussen, maar het zou ook zomaar kunnen van niet 🙂
Met de wetenschap van nu wist ik natuurlijk dat ik het kon. Ik had veel getraind. Kilometers gemaakt op de fiets en stad en land af gerend. Om maar niet te spreken over de zwemlessen (inclusief uitgebreide video-analyse van m’n borstcrawl) en de vele keren dat ik in de Vecht baantjes heb getrokken.
En DAT is nu precies waar ik me nu zorgen om maak. IK ZWEM TE WEINIG. Rennen en fietsen: ik ben lekker aan het trainen, kun je niks van zeggen. Maar ik zwem te weinig.
Okee, als ik me daar dus van bewust ben, waarom DOE ik er dan niks aan? Goeie vraag. Ik kan 2 redenen bedenken:
Ik vind zwemmen bij lange na niet zo leuk als rennen (rennen is my first sport-love) en fietsen (inmiddels qua sport-liefde gedeelde eerste plaats met rennen). Ik zwem dus niet graag.
Ik vind het eng om in m’n eentje in de Vecht te trainen. WAT?! Ja echt. Wat nou als ik verdrink? Dan zink ik naar de bodem en vindt niemand me ooit meer terug. Misschien iets te dramatisch, I know. Maar als eenzame zwemmer ben je ook best kwetsbaar voor boten en roeiers (my worst nightmare: m’n kop wordt eraf gechopt door een roeiriem….). Dus ik wil eigenlijk alleen maar zwemmen met Jur er bij. Dan is het wat gezelliger (maakt het zwemmen iets leuker) en ben ik niet zo alleen. Maar Jur kan niet altijd als ik wel kan, en vice versa. Lastig dus.
Ik zal het maar even van de positieve kant bekijken: Ik heb nog 2 weken om toch wat zwem-kilometers te maken. GOED VOORNEMEN!
Wie komt me aanmoedigen zondag 6 september? Ik heb je nodig!!
Nog 4 weken. VIER weken?! Niet eens! Nog minder dan 4 weken dus.
Op zondag 6 september 2015 is deWeesper ¼ triatlon. Ik doe mee!!! Joehoe!! Al een half jaar leef ik naar die triatlon toe. Bij elke meter die ik ren en kilometer die ik fiets denk ik aan die zondag in september. Ge-high-light staat het in mijn agenda.
Op zich is het fietsen wel te doen: 37,5km. Ook het hardlopen moet lukken: 10km. Over het zwemmen (1km) maak ik me enigszins zorgen. Maar zwemmen-fietsen-rennen achter elkaar…. Oioioioi, ik ben super zenuwachtig.
Vorig jaar heb ik m’n allereerste triatlon gedaan. Ook een ¼. Ook in Weesp. En MENNNNN wat was dat te gek!!! Dat is de reden dat ik dit jaar natuurlijk weer mee wilde doen: en gelukkig werd ik ingeloot. Yesssss! Vorig jaar finishte ik in 2.24.44. Ik was niet ontevreden. Ik was zelfs heel blij! Onder de twee-en-half uur!! Prestatiegericht als ik ben, wil ik dit jaar sneller. Ik dacht zelf aan een eindtijd van 2.22.22, dat is mooi toch? Aangezien het m’n tweede triatlon is. Alles 2. Twee is het nieuwe 1. Twee is oké. Twee telt mee. Sneller dan 2.22.22 reken ik ook goed voor mezelf 😉
Dus: Inschrijving: check! Streeftijd: check! Wat betreft materiaal heb ik ook alles: swim-suit had ik vorig jaar al gekocht. Ik heb een awesome nieuwe fiets, akaracemachine. Dat kan alleen maar in m’n voordeel werken. Sinds vorige week heb ik ook snelveters op mijn hardloopschoenen: zodat de bike-run-wissel supersoepel kan gaan. Check, check, check!!
Oranje snelveters op mijn hardloopschoenen.
Nu keihard trainen!! Eigenlijk train ik nooit niet 🙂 Ik heb afgelopen maanden veel gefietst en gerend. Maar deze laatste weken ben ik toch wat meer gefocust. Ik wil jullie #ontheblog de komende weken op de hoogte houden van m’n aanloop naar de Weesper ¼ triatlon. Olé voor de voorpret!!
Kleine oogjes en witte snoetjes: zo zagen Jur en ik er zondagochtend uit. Na de iets te gezellige vrijdagavond en enorm drukke zaterdag(-avond) was zondagochtend 7.30u best vroeg. Voor een zondag.
Maar we gingen iets heel leuks doen: de HEL van de Heuvelrug!! Klinkt gezellig….
Niks aan de hand: gewoon een toertochtje!! Oooooooh!!!
Georganiseerd door DTC. Je weet wel: waar die lieve oude mannetjes de inschrijvingen doen en de stempels zetten 🙂
Op de site van DTC stond al dat de startlocatie verplaatst was. Wel in dezelfde straat overigens. En wat bleek? Een prachtig, groot, nieuw, ruim, luxe clubhuis is vanaf nu DE basis van DTC! Ze moeten het delen met een voetbalclub en een dartclub, maar sharing is caring, komt vast goed.
Dus, inschrijven in dat mooie nieuwe clubhuis. Even vergeten dat we niet konden pinnen. Dus door een lief oud DTC-mannetje werden we verwezen naar de bar, om daar geld te pinnen. Bij de bar ook meteen even koffie besteld. Helaas wist de beste man achter de bar niet hoe de pin/ de kassa/ klantgerichtheid werkte….. Nog even oefenen meneer 😐 Uiteindelijk kwam het wel goed hoor, de barman moest waarschijnlijk nog even wennen aan z’n shiny, nieuwe bar.
Het duurde dus even voordat we op de fiets zaten. We hadden trouwens gekozen voor de 100km tocht. Leek ons een prima ‘hel’, gezien onze weekend-modus 😉
We begonnen best chill: hier en daar wat klimmetjes, maar goed te doen! Niks ‘hels’ aan so far. Op ongeveer 38km kwamen we de Amerongse Berg tegen. Moeilijk? Nee! Pittig? Dat wel. Ik vind de Amerongse Berg altijd zo lang! Na ongeveer 800m klimmen (met een stijgingspercentage van gemiddeld 5%, valt best mee dus), komt een vlak gedeelte. Maar als je denkt dat je er bent heb je het mis. Het duurt namelijk nog 600m voordat je de top bereikt. Een geniepig bergje dus. Daarna namen we even tijd om rustig een koekje te eten.
Halverwege (voor ons dus) kwamen we bij de eerste controlepost: restaurant Cunera. Ah! Nu weet ik waarom deze tocht ‘de HEL van de Heuvelrug’ heet: vanwege de koffie en appeltaart die ze bij Cunera verkopen (zie hier). Grapje. Maar wij hebben ervoor gekozen om Cunera voorbij te rijden en zo’n 1,5km verder neer te strijken op het terras van Hotel ’t Paviljoen. OMG wat hebben ze hier lekkere gebakjes!! En verrukkelijke cappuccino. Zo lekker dat alles al op was voordat ik een foto kon maken 😉 Ik wil alle wielrenners die afgelopen zondag op een droog stukje diepvries-appeltaart bij Cunera hebben zitten kauwen echt (ECHT) adviseren om eens wat verder te fietsen: you’ll thank me later.
Ok, buik vol met gebak, en doorrrrr. Even door de zware benen heen (ken je dat? Nadat je hebt gepauzeerd heb je ineens loei-zware benen? Ook als je géén bier op hebt 🙂 ). Maar onze koffie-toko zat zo-goed-als bovenop de Grebbeberg, klimmen dus. En na zo’n 10km kwamen we wéér op de Grebbeberg. Nog steeds geen ‘hel’ hoor.
Eigenlijk was vanaf hier de route weer precies hetzelfde terug. Okee, niet precies hetzelfde, maar hele stukken van de heenweg reden we ook weer op de terugweg. De andere kant op dus. Dat snap je. Dus ook de Amerongse RAKKER zat er weer bij.
Het laatste stuk terug naar het clubhuis van DTC over de Driebergsestraatweg vinden wij (Jur en ik) altijd enorm lang duren…. Hoeveel km de totale toertocht ook is, die laatste 3km lijken er wel 30! Dan zitten we al met onze gedachten bij het biertje dat we gaan bestellen en willen we eigenlijk gewoon gefinisht zijn. Ik vermoed dat meer toerfietsers dit herkennen 😉
Maar, uiteindelijk kwamen we bij het DTC-clubhuis!! Stoer! We did it, again.
Tijd voor bier!! Nu stond er een Grote Vriendelijke Reus achter de bar, die een vrouw heel duidelijk uitlegde dat er in ice-tea WEL prik zit en als je GEEN prik wilt drinken, dat je dan moet kiezen voor appelsap, water, koffie of thee. Duidelijk: I LIKE IT.
Ik genoot ook nog even van een lief-oud-DTC-mannetje die heel trots vanuit elke denkbare hoek het nieuwe clubhuis op de foto aan het leggen was. Prachtig.
De dag overpeinzend kom ik tot de volgende conclusies:
De Hel van de Heuvelrug is helemaal geen wrede kwelling/ inferno/ onderwereld/ HEL.
Koffie en appeltaart bij Cunera komt iets dichter in de buurt van deze benaming van de toertocht.
Gelukkig zijn er ook gezellige terrasjes vlakbij waar de koffie en taart HEMELS is.
De Amerongse Berg is langer dan je denkt.
Na een aantal toertochtjes gedaan te hebben op de Heuvelrug, (her)ken ik al best wat klimmetjes en weggetjes: leuk!
DTC heeft weer een prachtige tocht uitgezet! Goed en duidelijk gepeild!
Het nieuwe clubhuis van DTC (was dit de officiële inwijding??) is prachtig!
Wie was er ook bij afgelopen zondag? Ook zo’n leuke dag gehad? En WAAR heb je koffie gedronken? 😉
https://www.milesandmore.nl/wp-content/uploads/2015/08/IMG_9931-e1438629074950.jpg9021202Norahttp://www.milesandmore.nl/wp-content/uploads/2017/01/Logo-Miles-and-More.jpgNora2015-08-03 19:14:152016-03-01 15:41:14De Hel van de Heuvelrug | Review
We kunnen vragen om cookies op uw apparaat te plaatsen. We gebruiken cookies om ons te laten weten wanneer u onze websites bezoekt, hoe u met ons omgaat, om uw gebruikerservaring te verrijken en om uw relatie met onze website aan te passen.
Klik op de verschillende rubrieken voor meer informatie. U kunt ook enkele van uw voorkeuren wijzigen. Houd er rekening mee dat het blokkeren van sommige soorten cookies van invloed kan zijn op uw ervaring op onze websites en de services die we kunnen bieden.
Essentiële Website Cookies
Deze cookies zijn strikt noodzakelijk om u diensten aan te bieden die beschikbaar zijn via onze website en om sommige functies ervan te gebruiken.
Omdat deze cookies strikt noodzakelijk zijn om de website te leveren, heeft het weigeren ervan invloed op het functioneren van onze site. U kunt cookies altijd blokkeren of verwijderen door uw browserinstellingen te wijzigen en alle cookies op deze website geforceerd te blokkeren. Maar dit zal u altijd vragen om cookies te accepteren/weigeren wanneer u onze site opnieuw bezoekt.
We respecteren volledig als u cookies wilt weigeren, maar om te voorkomen dat we u telkens opnieuw vragen vriendelijk toe te staan om een cookie daarvoor op te slaan. U bent altijd vrij om u af te melden of voor andere cookies om een betere ervaring te krijgen. Als u cookies weigert, zullen we alle ingestelde cookies in ons domein verwijderen.
We bieden u een lijst met opgeslagen cookies op uw computer in ons domein, zodat u kunt controleren wat we hebben opgeslagen. Om veiligheidsredenen kunnen we geen cookies van andere domeinen tonen of wijzigen. U kunt deze controleren in de beveiligingsinstellingen van uw browser.
Google Analytics Cookies
Deze cookies verzamelen informatie die in geaggregeerde vorm wordt gebruikt om ons te helpen begrijpen hoe onze website wordt gebruikt of hoe effectief onze marketingcampagnes zijn, of om ons te helpen onze website en applicatie voor u aan te passen om uw ervaring te verbeteren.
Als u niet wilt dat wij uw bezoek aan onze site volgen, kunt u dit in uw browser hier uitschakelen:
Overige externe diensten
We gebruiken ook verschillende externe services zoals Google Webfonts, Google Maps en externe videoproviders. Aangezien deze providers persoonlijke gegevens zoals uw IP-adres kunnen verzamelen, kunt u ze hier blokkeren. Houd er rekening mee dat dit de functionaliteit en het uiterlijk van onze site aanzienlijk kan verminderen. Wijzigingen zijn pas effectief zodra u de pagina herlaadt
Google Webfont Instellingen:
Google Maps Instellingen:
Google reCaptcha instellingen:
Vimeo en Youtube video's insluiten:
Andere cookies
De volgende cookies zijn ook nodig - U kunt kiezen of u ze wilt toestaan:
Privacy Beleid
U kunt meer lezen over onze cookies en privacy-instellingen op onze Privacybeleid-pagina.
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
